Sinds woensdag staat hij in de voortuin. Na drie dagen wennen, ga ik met mijn man op zaterdag de scooter testen. We besluiten om naar het winkelcentrum te gaan. Het is al laat en met een grote omweg is de kans om bekenden tegen te komen, gering. De voortuin uit. Links en rechts kijken of de kust veilig is, en weg scheur ik. Scooters hebben een geweldig acceleratievermogen. De snelheid op het rechte eind valt wat tegen, maar verder gaat het prima. Bij het winkelcentrum wil mijn man wel een rondje wagen. Terwijl hij rond scheurt stapt de buurman het plein op. Gesnapt. Maar zo op neutraal terrein valt het mee. En zeker als hij meldt dat zijn zoon diep onder de indruk was van de snelheid waarmee ik wegree, ben ik gerustgesteld.

De volgende test is: de stad in. Met een vriendin naar de bioscoop. Allebei een beetje zenuwachtig. Bij een drukke verkeersweg komt een wielrenner hard aangefietst. In een reflex knijp ik in mijn handel. Maar bij een scooter geef je gas door de handel in te drukken, en sta je stil door de handel los te laten. Het effect is dat ik nog eens lekker op hem inrij. Vloekend komt hij overeind. Ik mompel iets over pas nieuw en reflexen die nog niet aangepast zijn. Mijn vriendin geeft mijn adres door voor eventuele schade en wij vervolgen onze weg. Of de film leuk was is niet van belang. We gingen.

Tenslotte zijn we deze week naar een winkel geweest, met het hele gezin. Het was weliswaar al donker, maar toch. Mijn dochter wilde wel bij mij voorop als ze mocht sturen. Dat mocht ze. Zij het dat de schrik er sinds het ongeluk wel een beetje inzit. Maar met een schildpadgang kan er niets mis gaan. En alles verliep prima. Zonder gêne parkeerde ze de scooter weer in de tuin terug.

Het komt vast wel goed tussen mij en de scooter.

September 1998
Jeanet van der Vlist

Het bericht Scooterperikelen verscheen eerst op Leven met A.L.S..

Totdat ik van baan veranderde. Ik had nu een functie waarbij geautomatiseerde systemen een belangrijk onderdeel van de functie vormden. Snel trachtte ik in ieder geval het idioom machtig te worden, dan kon ik tenminste meepraten. Zaken als: bestanden uitpakken, grootte van bestanden, gebruikersvriendelijkheid, modems, werden steeds gewoner. En oefening baart kunst. Ik leerde “word” en vroeg me af, waar ik nu al die tijd zo tegenop gezien had.

Ik ben nu 43, ziek en aan huis gebonden, en ik ben heel blij met mijn computer. Ik internet met Amerika, Australie, Belgie (alleen weet ik nog steeds niet hoe je puntjes op de e moet zetten) en met vrienden en collega’s in Nederland. Ik bestel goederen via Internet, en correspondeer zelfs met mijn dokter via Internet. Iedere dag kijk ik of er post is en zend ik berichten uit.

Graag wilde ik mijn moeder deelgenoot maken van deze nieuwe wereld. Samen togen we naar zolder waar mijn computer staat. Een stoel wordt aangeschoven, en ik start mijn demonstratie. “Kijk mam, nu wordt er gebeld naar een grote server”. Mijn moeder hoort het aan en vraagt of ze dan de telefoon niet moet opnemen. Ik leg beter uit, dat de computer automatisch belt naar een andere grotere computer. “Nu ga ik even kijken of er post voor me is”, zeg ik vervolgens. “Jammer”, zegt mijn moeder, “dat ik de post net van de deurmat heb opgeraapt, of ligt deze post bij het Postkantoor”. Ik kijk in twee glazige ogen, en zie het zinloze van deze hele onderneming in. Pro forma rond ik mijn demonstratie af met een testmail naar mijn man, maar ik leg niets meer uit. Snel rond ik af, en drinken we een lekker kopje koffie.

Zo heb ik ook al eens semafoon en faxen tevergeefs aan haar uitgelegd. Maar ik herken het. Was ik eigenlijk niet net als mijn moeder. Het is een wondere wereld.

November 1998
Jeanet van der Vlist

Het bericht Wondere Wereld verscheen eerst op Leven met A.L.S..

Mijn vader was eraan gewend geraakt en wapperde vroeger meteen met zijn grote zakdoek. Die mochten mijn moeder, die nog emotioneler is dan ik, en ik dan delen. Het was een vast ritueel, en daarom wel leuk. Huilen was in die besloten familiekring toegestaan. Mijn vader was een emotionele man. Ik herinner me een boek dat hij had over de tweede wereldoorlog met de titel “De dag waarop mijn vader huilde”. Die titel alleen al maakte veel indruk op me. Vaders huilen niet en horen niet te huilen. Ik heb mijn vader twee keer zien huilen, en dat vond ik ronduit beangstigend. Er moet wel iets heel ergs gebeurd zijn, als je vader huilt. Ook mijn broer is een emotioneel man.

Daarentegen is mijn eigen gezin verre van emotioneel. Nu ik ziek ben, raak ik nog eerder uit balans. Zelfs bij een Nederlandse olympische kampioen op de schaats, een gewonnen voetbalwedstrijd of een doorweekte Adrie van der Poel, sta ik te huilen. Of wat dacht u van een zielige tekenfilm, een aandoenlijk opvoedkundig programma of het afscheid van mijn dochter die een week op kamp gaat. Mijn kinderen herkennen het begin: het hortende ademhalen en de op elkaar geperste lippen. Direct kijken twee paar kinderogen mij aan. “Nee hè, mam, niet weer.” Ze blokkeren het beeld van TV of nemen de krant weg, trekken afleidende grimassen en kijken me bestraffend aan. Ik mag pas weer doorgaan met mijn emotie veroorzakende activiteit, als ik ze plechtig beloof niet meer te huilen. In zo’n klimaat is het gevecht tegen de tranen nog belangrijker en moeilijker.

Maar als ik huil in een gesprek, is er meer tolerantie. Mijn zoon droogt dan mijn tranen af en zegt: “niet meer over praten, mam”. En de zakdoek van mijn man heb ik al heel vaak aangeboden gekregen. Net zo’n grote als die van mijn vader.

Alleen dat gejank bij die non issues, moet ik toch echt eens onder de knie krijgen. Laatst huilde ik zelfs bij een zielige scène in Goeie Tijden Slechte Tijden. Mijn dochter greep in en sprak me streng toe: “mam, het is maar een soap”. En gelijk heeft ze. Maar ja, maak dat mijn tranen maar eens wijs.

Februari 1999
Jeanet van der Vlist

Het bericht Emotioneel verscheen eerst op Leven met A.L.S..

Toch vroeg ik me later af wat er nou zo verschrikkelijk aan is om lief genoemd te worden. Ik schrijf toch ook lieve………… boven een brief als aanhef. Meen ik dat dan niet echt en is het een pure beleefdheidsfrase? Of is lieve ….. iets heel anders dan de woorden “je bent lief’? Ja, het is iets heel anders. Lieve staat bij mij voor: ik ben je toegedaan, je bent me nabij. Met andere woorden het zegt iets over de relatie die ik met de ander heb of voel. Daarentegen refereren de woorden “je bent lief” meer naar een eigenschap van de ander. Die eigenschap wordt door de gever blijkbaar hooglijk gewaardeerd. Zo niet door mij.

Ik vind lief zijn zo nikserigs, zo vreselijk jezelf wegcijferend, zo subassertief. Wat is nou lief? Een kind dat zijn mond dicht houdt, dat lief speelt, dat geen ruzie maakt. Een vrouw die altijd klaar staat, nooit zeurt. En een man die… Nee, een man noem je niet lief, dat is dan een watje. Maar altijd refereert lief aan iemand waar je helemaal geen last van hebt en die zonder morren veel voor je doet. Dat is misschien allemaal heel nobel. Maar ik voel een enorme aversie.

Mijn hele leven lang al wil ik niet lief zijn. Noem me pittig, kattig, kritisch, chaotisch, creatief, stoer. Hoewel dit stuk voor stuk minder positieve eigenschappen zijn , heb ik met deze veel meer vrede. Ze staan voor iets. Ze doen iets met je. Ze brengen iets teweeg. Ja, ik weet het. Er gaat iets levendigs vanuit en dat is wel iets wat ik mijn hele leven al nastreef: actie, doen, veranderen. Misschien ook wel een beetje laten weten dat ik er ben. En dat staat bij mij haaks op lief zijn.

Dus ook bij mijn dood, zeg nooit “ze was lief”. Ik zou me in mijn graf omdraaien. Alles beter dan “lief” genoemd te worden.

P.S. Grote verwarring toen ik uit het boek EEN ONGEWOON GESPREK MET GOD begreep dat we eigenlijk allemaal liefde zijn en dat we mede op de aarde zijn om ons dat te herinneren. En ik wil niet lief zijn? Toch nog maar eens op bezinnen. Overigens heb ik tegen liefdevol geen enkel bezwaar, alleen ben ik dat niet zo.

Februari 1999
Jeanet van der Vlist

Het bericht Je bent lief verscheen eerst op Leven met A.L.S..

Negen (of was het tien) maanden na onze verhuizing werd Floor geboren (en zie een nieuw pluspunt: wat zijn de ziekenhuizen lekker dichtbij). Deze gebeurtenis zou ons hele beleven van de wijk veranderen. We waren niet meer weg te slaan uit de Leidse Hout. Floor hield van wandelen en als we maar even stil stonden, kwam er uit onze grote zwarte kinderwagen een gekrijs dat ons tot doorlopen aanmoedigde. Van haver tot gort leerden wij de paadjes in de Leidse Hout kennen. Ook van het theehuis werden we trouwe bezoekers. Met de geboorte van Ward werd dit alleen maar versterkt. Het is duidelijk, de geneugten van deze buurt laten zich alleen met kinderen kennen.

Ik werd 40 en vierde dat op passende wijze in het Theehuis. Maar met het ouder worden van de kinderen kwamen wij minder in de Leidse Hout. We joggen niet en zijn ook niet in het bezit van een hond, dus weinig reden voor een bezoek. Tot dat ik ziek werd, veel tijd over en een mooi bos dichtbij, dus wat let me.

Bijna dagelijks troon ik mijn bezoek mee naar de Leidse Hout. Hoofddoel is het Theehuis, maar de wandeling erheen is de helft van het genot. Ik schrijf wel wandeling, maar ik doe de route in een scootmobiel of in een rolstoel, een weer heel andere manier om de Leidse Hout te verkennen. Soms ga ik met Ward door het bos scooteren, geamuseerd nagekeken door andere bezoekers. In het Theehuis ben ik een oude bekende. Bijna zonder vragen wordt een jus d’orange met een rietje voor me neergezet. Heerlijk zo’n vaste routine. Nee, het is een schoon goed om in deze buurt te mogen wonen.

P. S. De spellingscontrole blijft maar aangeven dat de Leidse Hout fout is en moet worden vervangen door het. Maar ja, de is veel chiquer en tenslotte zijn wij bijna Oegstgeest.

September 1999
Jeanet van der Vlist

Het bericht De Leidse Hout verscheen eerst op Leven met A.L.S..

Al voor we de haven uit varen, wil Floor in het water springen. Dat weten we nog even tegen te houden. Maar al na een half uur hebben we onze eerste consumptie te pakken; kwarktaart. We hebben geheel in stijl een koffer vol proviand mee genomen; broodjes, kaas, eieren, salade, kippenpootjes, druiven, chips, toastjes, bier, koffie en wijn. En we blijken niet de enigen te zijn. Op alle boten die ons passeren wordt enorm geconsumeerd. Afhankelijk van de sociale status is dat bier uit blik of wijn in een glas en soms zelfs uit een koeler. Nederland in zijn vrije tijd.

De kinderen vermaken zich opperbest. Er is een ruimte in de voorboeg waar je met zijn vieren in kan, het luik gaat honderd keer open en dicht. Titanic spelen op de boeg. Zwemmen aan een touw achter de boot. En natuurlijk zijn er de beweegbare bruggen. Al tientallen meters voor de brug staat de hele meute op de voorboeg, klaar om aan land te springen. Alleen onze vriend, de kapitein, blijft achter aan het roer. Steevast wordt in de haast om bij de brug te komen, de landvast los gelaten. Dit tot irritatie van de kapitein. Alle bruggen zijn weer anders en een spannend avontuur.

We varen langs oude boerderijen en idyllisch gelegen woonboten. Er staat er een te koop. Even wanen wij ons de toekomstige eigenaren. Voor de zekerheid toch maar even de prijs gevraagd; 3 ton, gekkenwerk. We komen op de Kaag. Graag willen we vertellen van ons huwelijksfeest in de Kaagsocieteit precies 10 jaar geleden, maar de kinderen kwetteren erdoorheen, not interested. Ach ja, dat gemijmer van ouwelui.

Onze fluisterboot wordt van alle kanten ingehaald door motorboten Het nut van ons fluistervermogen is miniem. Op de enige vaart waar geen motorboten mogen komen en waar onze fluisterboot dus op zijn plaats is, zien we direct een roofvogel. Voor de kinderen is het duidelijk, dit soort natuurdingen horen bij een fluistervaart.

We verliezen nog een landvast welke Floor graag opgesnorkeld had en we lopen bijna vast. Tenslotte plassen alle heren staand hun cola en bier overboord. Nee, deze dag is precies zoals een dag op het water hoort te zijn.

September 1999
Jeanet van der Vlist

Het bericht Een dagje op het water verscheen eerst op Leven met A.L.S..

Twee keer ben ik met mijn baas op buitenlandse reis geweest. De reden voor beide reizen lag meer in het plezier maken dan in het werk. Zo niet voor mij. Terwijl we in Parijs hoofdzakelijk voor de lunch waren (in de brasserie waar Sartre en de Beauvoir vaak kwamen), moest ik zo nodig alle Parijse telefoonwinkels afgaan. In Praag idem dito. Terwijl mijn baas zich in het Casino vermaakt, bereid ik me op de volgende dag voor. Nee ik hoef niet zo nodig naar het buitenland. In het vliegtuig hoor ik steeds de stemmen van mijn kinderen; ‘mama, mama’, en ik wil al weer naar huis.

Gelukkig leerde ik op een dure projectmanagers cursus de theorie van de blauwe en bruine jasjes. In iedere organisatie zijn ze te vinden. De blauwe jasjes zijn de jobhoppers, de blaaskaken, ze zetten alles op hun kop om zelf binnen twee jaar naar een andere baan te hoppen. De bruine jasjes daarentegen zijn de noeste werkers, op hun continuïteit draait een organisatie. Niet lullen maar poetsen. Ik ben onmiskenbaar een bruin jasje.

Echter in mijn vrije tijd komt er een geheel andere mentaliteit naar voren. Ik vertoon dan toch meer Bourgondische trekjes. Zo vind ik racefietsen heel leuk, maar de nazit (in de Grote Beer met een koeler met witte wijn en tortilla chips of koffie met cointreau op een strandterras), vind ik minstens zo belangrijk. En wat zou tennis zijn, zonder witte wijn met vlammetjes. Of wandelen, zonder te rusten op een terras met een heerlijke salade. Kortom, actief zijn ala, maar wel met aandacht voor het grote genieten.

Nu ik ziek ben komen beide kanten mij goed van pas. Mijn bruine jasjes mentaliteit houdt me van de straat. Het zorgt dat ik iedere dag een plan heb. Dat ik een homepage open, dat ik de redactie voer voor een informatie bulletin voor de Le Shan Stichting, dat ik kranten voor de kinderen maak, dat al mijn foto’s zijn ingeplakt, de boodschappenlijstjes bedacht worden. , etc.. Mijn blauwe jasjes mentaliteit zorgt voor het genieten; het op vakantie gaan, dagjes uit organiseren en het vele bezoek aan terrasjes.

Misschien ben ik wel een bruin jasje met een blauwe voering.

September 1999
Jeanet van der Vlist

Het bericht Bon Vivant verscheen eerst op Leven met A.L.S..

Nou waren mijn laatste banen ook ideale resultaatgerichte banen. Als formulemanager Primafoon was ik verantwoordelijk voor de inrichting. Zelfs nu, ruim 5 jaar na vertrek, kom ik in iedere Primafoon relikwieën uit mijn tijd tegen. Toen ik laatst in het AMC lag, liep ik tegen een Telecenter carrousel aan, een hoekje waar je kan telefoneren en faxen. Ooit heb ik aan de wieg gestaan van dat concept. Mijn laatste baan behelsde het bevorderen van de mobiliteit van medewerkers. Ook daar kon ik lekker aan de slag; campagnes, mobiliteitswinkels en vacaturebanken ontwikkelen.
Zelfs mijn ziekte periode ben ik geneigd in resultaatgerichte termen te evalueren. Zo ben ik trots op mijn homepage, de nieuwsbrief, de musical, onze reis naar Amerika en nu weer mijn boekje. Toch is er een stemmetje in me die zegt dat het er allemaal niet toe doet. God of je medemens beoordeelt je natuurlijk helemaal niet op al die nijverheid, maar of je een beetje prettig in de omgang was. En toegegeven daar heb ik wel eens een steekje laten vallen. Ik ben beslist geen peoplemanager., al dat motiveren en coachen is niks voor mij
Laat mij maar paaltjes slaan.

Oktober 2000
Jeanet van der Vlist

Het bericht Paaltjes slaan verscheen eerst op Leven met A.L.S..